خانه نو
هتلی به زیبای یک موزه در جنوبی‌ترین پایتخت دنیا

هتل‌های لوکس هر کدام از با استفاده از بهترین متدهای هتل‌داری، طراحی‌های جذاب، خدمات حرفه‌ای و ... سعی دارند در این دنیای پررقابت مشتریان بیشتر و سرشناس‌تری را به خود جذب کنند. به همین دلیل هر روز تلاش‌های خود را در جهت ارتقای خدمات خود ادامه می‌دهند. در این میان هتلی در شهر ولینگتون نیوزلند، با یک طراحی خاص و هنرمندانه از عناصر یک موزه برای جلب مشتریان خود استفاده کرده است. انگار نه انگار که اینجا یک هتل است که قرار است مهمانان و مسافران در آن صرفا اقامت و استراحت کنند. گویی اینجا علاوه بر اقامت و استراحت، ذهن و روح جست‌وجوگر و زیبایی‌پسند آدمی را نیز به فعالیت وامی‌دارد.


در پایتخت کشور نیوزلند یعنی شهر زیبای ولینگتون، یک ساختمان قدیمی قرار گرفته که در سال 1980 میلادی ساخته شده و امروز بخشی از ساختمان موزه «تی پاپا تانگریوا» را تشکیل می‌دهد. این ساختمان 4 اشکوبه به مساحت120 متر با خیابان اصلی همجوار است. با ورود به لابی بزرگ این ساختمان که هم‌اکنون به یک هتل موزه سینمایی بدل شده مهمانان با یک مجسمه جمجمه مواجه می‌شوند که مملو از رنگ‌های گوناگون است و گویی به تازه‌واردان خیره شده است. در جای دیگر یک تپانچه در یک جعبه مستطیل شکل طلایی قرار گرفته که تنها گلوله شلیک شده از آن در هوا معلق مانده است؛ این شاهکار هنری به همراه 160 صنایع دستی ساخته شده توسط هنرمند معروف نیوزلندی یعنی دنیل کمپیون نیز در جای‌جای این هتل به چشم می‌خورد و شکوه و زیبایی خاصی به این مجموعه بخشیده است.

اجزای تشکیل‌دهنده و دکوراسیون داخلی این هتل تا پیش از این در ذهن مخاطب این مسئله را تداعی می‌کرد که گویی این ضربه مهیب و هولناک آن را به این گوشه پرتاپ کرده اما مالک سابق آن یعنی آقای کریس پارکین برنامه‌های زیادی برای این ساختمان متروکه داشت. او در این‌باره می‌گوید: «در سال 1993 میلادی قرار بود این ساختمان تخریب و یک مسیر ویژه برای ورود به موزه «تی پاپا تانگریوا» احداث شود. اما من مقاومت کردم و تمام تلاشم را به کار بستم تا آن را تبدیل به یک هتل کنم». اینچنین بود که هتل موزه هنری با همت پارکین و برخی علاقه‌مندان به تاریخ و فرهنگ ولینگتون شکل گرفت. این هتل موزه در یک محله مملو از گالری هنری، سالن تئاتر، رستوران و کافه قرار گرفته که پیاده‌روهای آن همیشه آکنده از انبوه افرادی است که برای گشت و گذار و پیاده‌روی به این محله می‌آیند. این هتل 165 اتاق بوتیک مانند را در خود جای داده و آقای پارکین مدام در حال توسعه و ارتقا مجموعه‌های هنری این هتل بوده است. او یک مجموعه خاص و خلاقانه را برای پذیرایی از مهمانان خود ایجاد کرد.

برای تزئین و طراحی دکوراسیون این هتل همه چیز به خدمت گرفته شده، از نقاشی‌های متنوع در سبک‌های مختلف تا مجسمه‌های گوناگون و چندین موتورسیکلت «ام آگوستا» که در جای جای هتل در لابی، قسمت پذیرش، رستوران، اتاق‌ها و راهروها و سالن به کار گرفته شده‌‌اند. همه اجزای دکوراتیو با دقت و وسواس خاصی کنار هم چیده شده‌اند. همه عناصر و اجزای تزئینی در کنار دیوارهای مخملی، میزهای چوبی و قالیچه‌های زیبا و نرم شکوه خاصی به این هتل موزه بخشیده است.

بیشتر نقاشی‌های به کار گرفته شده در تزئینات این هتل کار هنرمندان بومی و نیوزلندی است. ارزش این آثار نقاشی در حدود 35 هزار دلار نیوزلند برآورد شده و مجموعه‌ای از آثار سورئالیستی نقاشانی همچون برنت وانگ و گرنت هانا» است. یکی از نقاشی‌های معروف موجود در این هتل موزه نقاشی «من رویای ماهی را می‌بینم» اثر گرنت هانا است که با الهام از تابلوی معروف «لبخند ژکوند» طراحی شده در حالی که روی سر «مونالیزا» یک پاکت کاغذی قرار گرفته و چندین ماهی کوچک رنگی دور سر او می‌چرخند.

وقتی از آقای پارکین سوال می‌شود که در بین هزاران اثر هنری که در این هتل موزه وجود دارد کدام را از همه بیشتر دوست دارد در پاسخ می‌گوید: «یک نقاشی از کارهای دخترم مردیت». پارکین مدیر فعلی هتل یکی از حامیان و طرفداران هنرمندان جوان و مستعد است که به آثار هنری آن‌ها بها می‌دهد و از آن‌ها در هتل موزه خود استفاده می‌کند. او به مدت 14 سال به کارآموزان موزه هنری «تی پاپا تانگریوا» کمک هزینه تحصیلی اعطا می‌کرد. این کمک هزینه شامل هزینه‌های تحصیلی و مخارج کارهای هنری و همچنین هزینه زندگی ماهانه آن‌ها را تامین می‌کرد.

توجه به جنبه‌های زیبایی شناختی در هتل بخشی از طریقه و شیوه مدیریتی در این هتل موزه محسوب می‌شود. رستوران و کافه فرانسوی اسب آبی، سبک چیدمان، اتاق‌های با الهام از سبک طراحی‌های کوکو شنل، مانکن‌هایی که با مدل طراحی شنل که در قسمت‌های مختلف این ساختمان به کار گرفته شده‌اند همگی از جاذبه‌های این هتل به حساب می‌آیند. همه این تزئینات در کنار تجملات بسیار این هتل موزه به یک مکان لاکچری برای اقامت افراد خاص بدل کرده است. سوئیت‌های این هتل دارای اتاق رختشویی، آشپزخانه مجهز اروپایی دارای دستگاه اسپرسوساز، یک سالن بزرگ و راحت و یک اتاق غذاخوری بزرگ است. زیربنای هر سوئیت 120 متر مربع است که هر کدام دارای بالکن‌هایی‌اند که چشم‌انداز زیبایی به شهر و اسکله باشکوه ولینگتون دارند. این هتل موزه به تازگی فعالیت خود را زیر نظر موسسه «رخدادهای مهمان‌نوازی و تفریحات محدود» آغاز کرده و تحت عنوان برند «کیو تی» فعالیتش را گسترش داده است. ربکا رید سخنگوی این هتل موزه در این‌باره اظهار داشت که تغییرات زیادی در روند مدیریتی و اداره هتل به وجود نخواهد آمد. او می‌افزاید: «هتل به کار خود با همان سبک و سیاق آشنای قدیمی ادامه خواهد داد، حتی وقتی که نام جدید هتل روی درب اصلی آن قرار خواهد گرفت». یکی از نکات مثبت و امیدوار کننده در مورد این تغییر و تحولات پایبندی به ارزش‌های هنری و اهمیت به آثار هنرمندان است.


<< بازگشت