خانه نو
سنت‌هاي مسابقات تنيس ويمبلدون

تنيس با بازيکنان سفيدپوش، زمين‌هاي سبز و تميز و نظم و ترتيب ورزشگاهش از شيک‌ترين ورزش‌هاي دنياست. بينندگان تنيس هميشه در نهايت آرامش براي بازيکنان دست مي‌زنند و ظاهري بسيار آراسته دارند، اما تنها انگليسي‌ها هستند که در برگزاري اين مسابقات سنگ تمام مي‌گذارند. آن‌ها از زمان شاه هنري سوم مسابقات تنيس را برگزار مي‌کنند و حالا اين مسابقات برايشان تبديل به نوعي سنت ديرينه شده است. سنتي که با تمام وجود به آن عشق مي‌ورزند و سعي مي‌کنند تمام جزئيات آن را حفظ کنند. معروف است که زيبايي در جزئيات است، اما اين جزئيات چيست که قديمي‌ترين مسابقات تنيس جهان را زيبا کرده است؟


مسابقات ويمبلدون (Wimbledon) قديمي‌ترين رويداد ورزشي تنيس در سراسر دنياست. اين مسابقات يکي از چهار گرند اسلم (Grand slam) دنياست و از سال 1877 برگزار مي‌شود. در حال حاضر مسابقات ويمبلدون با 132 سال سابقه تبديل به يکي از سنت‌هاي انگلستان شده و از مسابقه صرف فراتر است. انگليسي‌ها ويمبلدون را يکي از افتخارات خودشان مي‌دانند و نام ديگر آن را «باشگاه اختصاصي انگلستان» گذاشته‌اند. در طي اين 132 سال کم کم حواشي جذاب زيادي به ويمبلدون اضافه شده که امروزه به بخش جدايي ناپذير اين مراسم تبديل شده‌اند. در واقع حالا که بيش از يک قرن از برگزاري اين مسابقات مي‌گذرد، ويمبلدون کلاسيک‌ترين رويداد ورزشي تنيس است که شامل سنت‌هاي جذاب خاص خودش مي‌شود. بياييد نگاهي دقيق‌تر به اين سنت‌هاي جالب بياندازيم.

 

چمن ورزشگاه

ويمبلدون تنها مسابقات گرند اسلمي است که هنوز روي چمن طبيعي برگزار مي‌شود. امروزه اکثر زمين‌هاي تنيس خاکي يا چمن مصنوعي‌اند ولي ويمبلدون که قديمي‌ترين مسابقات تنيس دنياست هنوز به همان سبک قديمي و اصيلش روي زمين چمن طبيعي برگزار مي‌شود

 

عناوين بازيکنان

برعکس بقيه مسابقات ورزشي در ويمبلدون هنوز هم براي مسابقات مردان از عنوان جنتلمن (Gentlemen) و براي مسابقات زنان از عنوان ليدي (Lady) استفاده مي‌کنند. در قديم بازيکنان زن را به اسم شوهرشان معرفي مي‌کردند ولي امروزه به زنان مجرد Miss و به متاهلين Mrs مي‌گويند و براي مردان همعنوان خاصي استفاده نمي‌شود. در واقع همين عناوين و القاب به اين مسابقات حال و هوايي کلاسيک و قديمي مي‌دهد که براي بينندگان جذاب است.

 

نوع پوشش

در مسابقات ويمبلدون همه بازيکنان بايد سفيد بپوشند. اين قانون از سال 1877 که اين مسابقات شروع شد وجود داشته است و بر طبق آن تمام لباس بازيکنان از کلاه تا کفش و جوراب بايد کاملا سفيد باشد و هيچ بخش بزرگي از لباسشان نبايد رنگي باشد؛ مخصوصا رنگ‌هاي تيره و چشمگير و فلورسانت نبايد استفاده شود. با اين حال بعضي بازيکنان نسبت به اين قانون مقاومت کرده‌اند. آندره آغاسي به خاطر اين که نمي‌خواست اين طرز پوشش را رعايت کند، سه سال در ويمبلدون شرکت نکرد. البته آغاسي بلاخره تحريم را شکست و با رعايت قانون لباس سفيد در اين مسابقات حاضر شد. راجر فدرر هم در اولين حضورش در ويمبلدون به خاطر کفش‌هاي نارنجي که پوشيده بود به شدت مورد انتقاد مسوولان و برگزارکنندگان ويمبلدون قرار گرفت.

 

خانواده سلطنتي

خانواده سلطنتي از قديم به ويمبلدون يا همان باشگاه اختصاصي انگلستان بسيار نزديک بوده است. طي قرن اخير، آن‌ها هميشه از طرفدارن پرشور ويمبلدون بوده‌اند؛ پرنسس دياناي محبوب هم قبل از مرگش هميشه در مسابقات ويمبلدون حضور پيدا مي‌کرد. در حال حاضر ملکه انگليس اسپانسر اصلي اين کلوب اختصاصي انگلستان است و دوکِ کنت هم سرپرستي آن را به عهده دارد. در قديم بازيکنان اگر يکي از اعضاي خاندان سلطنتي در ورزشگاه حضور داشتند، بازيکنان هنگام ورود و خروج به زمين تعظيم مي‌کردند. از سال 2003 به بعد ديگر اين قانون اجرا نمي‌شود اما هنوز بازيکنان فقط در مقابل ملکه و شاهزاده تعظيم مي‌کنند.


 

جايزه مسابقات

در گذشته برندگان مرد نسبت به زنان پول بسيار بيشتري دريافت مي‌کردند ولي حالا اوضاع عوض شده است. بازيکن معروف آمريکايي تنيس زنان،​ ونوس ويليامز، نسبت به اين قانون تبعيض‌آميز اعتراضات گسترده‌اي به راه انداخت تا اينکه در سال 2007 برگزارکنندگان ويمبلدون اين قانون را عوض کردند؛ از آن زمان تا کنون بازيکنان زن و مرد جايزه يکساني دريافت مي‌کنند.

 

توپچي‌ها

توپچي‌ها بخش جدايي‌ناپذير مسابقات ويمبلدون‌اند. توپچي‌ها از اين جهت که در برگزاري مناسب و بي‌وقفه بازي‌ها نظارت دارند، نقش مهمي در اين مسابقات بازي مي‌کنند. در ويمبلدون توپچي‌هاي زيادي در تمام نقاط مهم زمين مستقر شده‌اند تا نظم داخلي مسابقات ذره‌اي هم مخدوش نشود.

 

پذيرايي

طبق سنت ويمبلدون، بينندگان هميشه با توت‌فرنگي و خامه پذيرايي مي‌شوند. مي‌گويند که کاردينال ولزي (Cardinal Wolsey)، مشاور شاه هنري سوم، اين قانون را پيشنهاد کرد؛ به نظر او توت‌فرنگي و تنيس هر دو نشانه شروع تابستان بودند و بايد با هم همراه مي‌شدند. سنت پذيرايي با توت‌فرنگي از سال 1953 شروع شد و خامه هم از سال 1970 به بعد به آن اضافه شد. هر ساله بيش از 28 هزار کيلوگرم توت‌فرنگي و 7 هزار ليتر خامه در ويمبلدون مصرف مي‌شود.


<< بازگشت